Ο «Καλλικράτης» δε χρηματοδοτεί τη λειτουργία των Δήμων και περιφερειών 100% από τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Η χρηματοδότησή τους προβλέπεται να γίνεται από ένα ποσοστό από τους γενικούς αντιλαϊκούς πόρους και τους τοπικούς (τέλη, εισφορές), ύστερα από υπουργική απόφαση που η εμπειρία χρόνων δείχνει ότι ούτε αυτοί οι πόροι δίνονται από το κράτος στους ΟΤΑ, γι' αυτό στο νόμο προβλέπεται να στέλνονται Δήμοι και Περιφέρειες στις Τράπεζες για δανεισμό, που, για να ξεχρεώσουν μετά, θα ρίχνουν τα βάρη στους Δημότες (αύξηση φόρων, τελών κ.λπ.) ή θα παίρνουν καινούργιο δάνειο.
Η εμπειρία από Δήμους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που εδώ και χρόνια εφαρμόζονται αυτές οι πολιτικές, δείχνουν τα εξής: π.χ. η πόλη Saint Etienne στη Νοτιοανατολική Γαλλία, για να μειώσει τα έξοδα από το δανεισμό που είχε κάνει επένδυσε σε διάφορα παράγωγα, τζογάροντας σε ισοτιμίες νομισμάτων που της πρότειναν «έγκυρες» Ευρωπαϊκές Τράπεζες όπως η Deutsche Bank, άλλες βρετανικές, βελγικές κ.λπ. Τώρα, λένε, είναι τόσο κερδοσκοπικά, που καμία τράπεζα δε θέλει να τα πάρει πίσω, με αποτέλεσμα το χρέος να αυξηθεί υπέρογκα.
Μετά απ' αυτή την εξέλιξη, ο Δήμος της πόλης αύξησε τους φόρους δύο φορές και ματαίωσε την κατασκευή τραμ.
Για τους ίδιους λόγους, και με το ίδιο αποτέλεσμα, ο Δήμος της πόλης Ρεκανάτι της Ιταλίας αναγκάστηκε να πουλήσει το πάρκο της πόλης, να κλείσει παιδικούς σταθμούς, να μειώσει τα βοηθήματα προς τους ηλικιωμένους.
Το ίδιο συμβαίνει και σε κρατίδια και πόλεις της Γερμανίας που από πέρυσι (και λόγω κρίσης) άρχισαν τις περικοπές σε υποδομές, κοινωνικές - δημοτικές εγκαταστάσεις και κοινωφελείς υπηρεσίες. Πρώτη στη λίστα αυτών των πόλεων το Βερολίνο, που το αποκαλούν «πρωτεύουσα της φτώχειας», μείωσε το προσωπικό, τους μισθούς και τις υπηρεσίες κλείνοντας αρκετές εγκαταστάσεις όπως βιβλιοθήκες, θέατρα ή αυξάνοντας πολύ τις συνδρομές και τα εισιτήρια εισόδου.